Yillardan beri binlerce defa yer degistirenler; yer degistirip kendilerine tutunacak bir dal arayanlar; o sistemden bu sisteme, o ekolden öbür ekole kosusup duranlar, bütün bu çirpinip durmalarin fiyasko ile neticelendigini görüyor ve simdiye kadar hiç fiyasko görmemis Hz. Muhammed (sallallâhu aleyhi ve sellem) mektebine koşuyorlar.

Insanlarin gönüllerini costuracak kadar o gönüllere fer veren Efendiler Efendisi’ni acaba kendi kiymeti ölçüsünde anlatabildik mi?.. Hayir! Eger beseriyet O’nu tanisaydi, O’nun için mecnun olur, yollara düserdi; ruhlari O’nun yâd-i cemîli sarinca burnunun diregi sizlar ve gözleri yaslarla dolardi, dolardi da, O’nun pâk semtine, peygamberlik dünyasina, tertemiz iklimine girebilmek için ürperir, O’nun askinin atesiyle yanan kalbinin küllerine hayat gelsin diye rüzgârin önüne katilir ve hep oraya dosru sürüklenirdi…

Akil ve havsalamiz alsa da almasa da, sineler, O Günes’e pervanedir.. çok yakin bir gelecekte, simdiye kadar bir türlü O’na kosamayip da kis sinekleri gibi takilip yolda kalan derbeder ve perisan akillar, yolda kalislarina pisman olacak ve ellerini dizlerine vurarak: “Biz niye pervane olup O’na kosmadik?” diyeceklerdir. O zaman belki de birçogu için her sey bitmis olacak…

M.Fethullah Gulen'in kaleminden Insanligin Iftahar Tablosu; Sonsuz NUR:EFENDiMiZ.....