"Yalnizligin kuytu kösesinde kaleme tutunmak siki sikiya. Sana dökemedigim içimi sayfalara hasiyeler düse düse bosaltivermek. Kaygilari, kuruntulari, gergef islemeli bohçalarda saklanan mazinin yillanmis hatiralari niyetine kayit düsmek kâgida. Hikâye oluyor yazinca duygularim. simdi neresinden baslasam hikâyenin?" sorusuna yanit aramak üzere "Bahar Yagmurumdun" diyerek basliyor sözlerine Osman Alagöz...

Hassas ve duyarli bir kalbin, harflere usulca serpistirilmesiyle olusan hikâyeler, ney’e üflenen bir ates yalimi gibi yakiyor yüregin tortusunu. “Bir Zahra Vakti”nde “Gurbet Semalari”ndan kayan bir yildizin “Ölüm Bugusu” kusatirken “Kalbin Dogusu”nu, “Saatleri Kurmak Gerek” sirrina vasil oluyorsunuz “Yeseren Rüyalar” da.

"Kim okur simdi yazgimi tasiyan hikâyemi? Kim dinler bir yazicinin kendinde baslayip kendinde biten defterinin hasiyesini? Yoksa yasanmisliklar bir baska gönle kelime kelime akinca yeniden mi canlanir? Yeni bir renge mi bürünür ibretlik bir kissa gibi?"